De pers viert dinsdag de Dag van de Pers. Een dag om stil te staan bij persvrijheid, vrijheid van meningsuiting en het belang van onafhankelijke journalistiek. Maar op Curaçao is er weinig reden om alleen maar achterover te leunen en de champagne te ontkurken. De pers is vrij om te schrijven, maar de omstandigheden waaronder journalisten hun werk moeten doen, zijn minder vrij dan het op papier lijkt. Valt er wel wat te vieren?
Curaçao beschikt over een divers medialandschap. Al in 2013 concludeerde Transparency International dat er weinig obstakels zijn om een nieuw medium te beginnen. Tegelijkertijd waarschuwde de organisatie voor financiële kwetsbaarheid. Een kleine markt, beperkte advertentie-inkomsten en afhankelijkheid van financiers kunnen de onafhankelijkheid van media onder druk zetten.
Meer dan tien jaar later zijn die zorgen niet verdwenen. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken stelde in een mensenrechtenrapport over 2024 dat Curaçaose media financieel blijven worstelen. Lage inkomsten en salarissen maken het moeilijk om ervaren journalisten en redacteuren aan te trekken. Onafhankelijke journalistiek kost geld. Wie voortdurend moet vechten om financieel overeind te blijven, heeft minder ruimte voor tijdrovend onderzoek.
Daar komt de relatie met de overheid bij. Fundashon Kòrsou Transparente waarschuwde eind 2025 dat journalisten steeds moeilijker toegang krijgen tot bestuurders en informatie. Overheden beschikken tegenwoordig over eigen websites, video’s en sociale media waarmee zij rechtstreeks hun boodschap kunnen verspreiden. Dat is efficiënt, maar het mag nooit een alternatief worden voor kritische journalistiek.
Curaçao wordt daarnaast niet apart meegenomen in de Press Freedom Index. Dit onderzoek van Reporters Without Borders index brengt de situatie van persvrijheid in de wereld in kaart. Daardoor is het moeilijker om Curaçao rechtstreeks met andere landen te vergelijken aan de hand van deze index.
Een persbericht is geen journalistiek. Een interview zonder kritische vragen is geen controle. En een overheid die vooral via eigen kanalen communiceert, bepaalt zelf steeds meer welk verhaal het publiek te horen krijgt.
Curaçao heeft daarom zeker iets te vieren op de Dag van de Pers. Maar misschien vooral dat de persvrijheid nog bestaat. De vraag is hoe lang die vrijheid sterk blijft als geld, toegang en politieke druk de ruimte voor onafhankelijke journalistiek steeds kleiner maken.
