Stel je voor: Curaçao verslaat Ivoorkust en we gaan door naar de volgende ronde. Wie had dat ooit gedacht? Het Curaçaos voetbalelftal heeft onze vlag gedragen op het WK Voetbal 2026. En dat is “niet zomaar een prestatie”. Het is een feit dat onze naam met waardigheid en kracht op het wereldtoneel zet. Op Curaçao is iedereen trots: in huiskamers, op de werkvloer, op straat, in winkels en op nog veel meer plekken. Opeens vraagt de wereld: “Waar ligt Curaçao?” En dat gebeurt omdat zonen en dochters van Curaçao, geboren en getogen in Nederland en andere Europese landen — onze diaspora — moedig kozen om onze trots te verdedigen. Dat stemt ons allemaal diep tevreden!

Een klein land, met amper 160.000 inwoners en zonder natuurlijke rijkdommen, dringt door tot het grootste voetbaltoernooi ter wereld, tussen de machtigste naties. Zelfs het Guinness Book of Records spreekt van “een kleine gemeenschap die grote dingen bereikt”. Dit opent de ogen van de wereld voor Curaçao.

Onze realiteit is glashelder. Door onze omvang en beperkte middelen zijn onze jongeren al op jonge leeftijd gedwongen het vliegtuig te nemen om studie, vorming en toekomst te zoeken in Nederland en Europa. Logisch dat Nederland in de sport als eerste profiteert en de sterkste talenten selecteert voor zijn eigen nationale ploeg. Toch bleef er voldoende kwaliteit over om Curaçao een team te geven dat zich plaatste voor het WK 2026. Voor het eerst in het Koninkrijk staan twee landen op het wereldtoneel: Nederland én Curaçao.

Hetzelfde verhaal geldt voor honkbal. Het Nederlands team is sterk in Europa dankzij Curaçaose spelers die zonder angst domineren op het veld. Onze sleutelrol in het Nederlandse honkbal valt niet te ontkennen.

Nu is het aan onze bestuurders en leiders. We kunnen ons geen leiders veroorloven die het belang van dit moment niet zien. Het kan niet zo zijn dat we dit niet ten volle benutten ten gunste van Curaçao. Onze leiders moeten aan tafel met Nederland om een “win-win” te onderhandelen. We missen nog steeds de juiste infrastructuur om onze jeugd hier op te leiden en daarom zijn we ook in dit opzicht zo afhankelijk van Nederland. Ook onze eigen visie is nog te zwak. Maar dat alles moet worden vertaald in investeringen: fondsen en technische ondersteuning voor onze jeugdafdelingen, moderne trainingen, velden en sportacademies van wereldniveau, speciaal voor de jeugd.

Het resultaat van het WK 2026 heeft deuren geopend. Nederland profiteert van onze groei in voetbal, honkbal, atletiek, studie, wetenschap en op de arbeidsmarkt. De huidige situatie is winst voor Nederland, maar ook voor ons. Het is dus tijd om open met elkaar te praten en met dezelfde vastberadenheid te onderhandelen.

De diaspora heeft ons tot hier gebracht, maar wat nu? Gaan we een traject opzetten om deze “vibe” levend te houden? Gaan we ons collectief verbinden aan de goede gang van zaken op Curaçao? Of vallen we weer in slaap en laten we het enthousiasme uitdoven, zoals zo vaak gebeurt wanneer we in de schijnwerpers staan?

Het voetbalteam verdient erkenning die verder gaat dan “een muziekgroep” op Plaza Brion. Het moet een dagvullend programma zijn, met diepgang en oprecht, collectief respect. Benoem elk van deze spelers officieel tot “Ambassadeur van Goede Wil voor Curaçao”. Erkenning mag niet oppervlakkig zijn. Het moet een doordacht plan zijn met effect op de lange termijn.

Onze opdracht is helder: gebruik dit momentum. Versterk de basis. Investeer in onze mensen. Onderhandel met verstand. En stel het doel: in 2030 moet Curaçao opnieuw op het WK staan.

Onze animo mag niet verslappen. Ons enthousiasme mag niet bekoelen.

Verstandig en wijs beleid van onze leiders is nú noodzakelijker dan ooit.

Erwin Raphaëla

Bezoekers van Nu.cw kunnen ingezonden reacties mailen naar redactie@nu.cw. Lezers die brieven, ingezonden stukken of reacties sturen ter publicatie, verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren. NU.cw is niet verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden reacties.