De situatie bij Zakitó heeft opnieuw laten zien waar Curaçao al jaren mee worstelt. Volgens critici is daar afgeweken van de oorspronkelijke bouwvergunning. Meteen ontstond dezelfde reactie die we vaker zien op het eiland. Een deel van de bevolking stelde vragen. Een ander deel schoot direct in de verdediging.

En precies daar zit het probleem. Niet alleen in dat ene project, maar in het systeem eromheen. Curaçao heeft namelijk al jaren last van regels die officieel niet bestaan, maar die in de praktijk wel degelijk werken.

Wie je kent. Wie toegang heeft. Wie “binnen” zit. Voor wie procedures flexibel worden. Voor wie regels ineens streng worden. Iedereen kent het, maar bijna niemand zegt het hardop.

Omdat het gevoelig ligt. Omdat kritiek snel persoonlijk wordt gemaakt. Omdat mensen bang zijn direct in een zij-wij discussie terecht te komen en omdat patriotisme soms belangrijker wordt gemaakt dan eerlijk zelfonderzoek.

Daardoor blijft hetzelfde patroon zich herhalen. Een project roept vragen op.

Mensen praten er kort over, daarna verschuift de aandacht naar de persoon die kritiek geeft en uiteindelijk verdwijnt alles weer onder het tapijt.

Ondertussen groeit het echte probleem gewoon door, want dit gaat allang niet meer alleen over politiek of vergunningen. Het gaat over vertrouwen. Vertrouwen dat regels voor iedereen gelden. Vertrouwen dat kwaliteit belangrijker is dan connecties. Vertrouwen dat jongeren zonder netwerk ook kunnen doorgroeien.

Vertrouwen dat ontwikkeling eerlijk verloopt en precies dat vertrouwen begint langzaam weg te lekken. Dat zie je overal terug.

Ondernemers investeren meer tijd in relaties dan in innovatie. Professionals worden voorzichtig met kritiek. Mensen houden hun mond om sociale conflicten te vermijden. Jongeren vertrekken omdat ze denken dat hun kansen elders eerlijker liggen. Dat gevoel komt niet uit de lucht vallen.

Een voormalig premier van Curaçao moest zelfs de gevangenis in wegens witwaspraktijken en corruptie-gerelateerde zaken. Dat was niet alleen een politieke schok. Het was een signaal dat het probleem dieper zat dan losse incidenten.

Ook recente onderzoeken rond aanbestedingen, overheidsprojecten en belangenverstrengeling versterken het gevoel dat informele macht nog steeds te veel invloed heeft. Tegelijk blijven de economische cijfers wringen.

De economie groeit. Toerisme groeit. Vastgoed groeit.

Maar volgens recente cijfers groeit ook de inkomensongelijkheid verder door, terwijl een groot deel van de bevolking financieel onder druk blijft staan, en dan ontstaat automatisch een gevaarlijke vraag in de samenleving:

Voor wie is die ontwikkeling eigenlijk bedoeld? Natuurlijk draait niet alles op Curaçao om corruptie of vriendjespolitiek. Dat zou onzin zijn. Er zijn genoeg integere ondernemers, ambtenaren, professionals en jongeren die wél proberen iets eerlijk op te bouwen, maar juist die groep raakt gefrustreerd wanneer onzichtbare regels sterker lijken te werken dan officiële regels. Dat is misschien inmiddels de grootste rem op Curaçao’s ontwikkeling.

Niet gebrek aan talent. Niet gebrek aan ideeën. Niet gebrek aan kansen, maar het langzaam verdwijnen van vertrouwen dat het systeem echt eerlijk functioneert.

Zolang Curaçao dat probleem niet openlijk durft te bespreken zonder direct in kampen uiteen te vallen, blijft het eiland moderniseren aan de buitenkant terwijl oude patronen onder de oppervlakte blijven doorwerken.

En precies daardoor blijft Curaçao ondanks alle inspanningen telkens weer ergens haken.

Orlando Meulens

Bezoekers van Nu.cw kunnen ingezonden reacties mailen naar redactie@nu.cw. Lezers die brieven, ingezonden stukken of reacties sturen ter publicatie, verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren. NU.cw is niet verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden reacties.