Het feit dat het CMC ‘Signal Flow’ (een preventief platform van Report App) in gebruik heeft genomen kan enkel toegejuicht worden. Het is een teken dat men zich als organisatie verantwoordelijk voelt voor de sociale en psychologische veiligheid van haar werknemers.
De zorgplicht van de werkgever vind je terug in vele nationale en internationale afspraken rond arbeid. In de Curaçaose rechtspraak wordt regelmatig verwezen naar de zorgplicht van de werkgever om een veilige werkomgeving te bieden en redelijke maatregelen te nemen ter bescherming van werknemers. Zo oordeelde het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao in 2024 over een vordering wegens letselschade waarbij een werknemer stelde dat de werkgever zijn zorgplicht had geschonden. De rechter bevestigde dat een werkgever aansprakelijk kan zijn wanneer onvoldoende veiligheidsmaatregelen zijn getroffen. Toch werd de uitspraak in die casus in het voordeel van de werkgever uitgesproken.
Ook het in het Curaçaose Burgerlijk Wetboek vinden we een bepaling terug die inhoudelijk overeenkomt met de Nederlandse werkgeverszorgplicht. We verwijzen daarbij naar artikel 7A:1614x en bij uitbreiding naar artikel 7A:1614y (“goed werkgeverschap”) van het Burgerlijk Wetboek: de werkgever moet de werkplek, werktuigen en werkzaamheden zodanig inrichten en organiseren dat werknemers geen schade lijden bij de uitvoering van hun werk.
Vorige maand werd er naar aanleiding van een debat in de Staten over het langdurig rechtstaan van sommige werknemers ook reeds een speciale controle-actie aangekondigd vanuit het ministerie van Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn.
Vorige jaar in oktober was er dan nog het dodelijke arbeidsongeval bij Klein Santha Martha/ Dit betrof een val van een steiger tijdens de bouwwerken aan het TUI BLUE resort.
Al deze losstaande signalen moeten we eigenlijke reduceren tot één prominente vraag: Is het niet tijd dat we werken aan een degelijk ARBO-beleid op het eiland waarbij duidelijke richtlijnen beschrijven hoe we met de verschillende risico’s, mentaal en psychisch, moeten omgaan en waarbij een preventie- en voorkomingsbeleid centraal moet staan.
Het is aan de overheid, met name in casu het ministerie van Sociale Ontwikkeling, Arbeid en Welzijn om hiervoor het initiatief te nemen. En dat dit bijkomende verplichtingen voor de werkgever zal inhouden weegt niet op tegen het feit dat we als gemeenschap verantwoordelijk moeten omgaan met de psychische en fysieke gezondheid van de werknemers op de arbeidsvloer.
Om ervoor te zorgen dat een degelijk beleid rond arbeidsomstandigheden bespreekbaar wordt moeten we stap voor stap durven werken aan de sensibilisering van het thema. Het gevoel van verantwoordelijkheid van de werkgever voor de werknemers en van de werknemers onderling voor mekaar zal pas dan verhoogd worden als het geheel omkaderd wordt met officiële richtlijnen en preventiemaatregelen.
Het is logisch (maar het zou niet mogen zijn) dat de werkgever op de dag van vandaag slechts handelt naar de verplichtingen die hem worden opgelegd. Gezien er geen eenduidige en up to date regelgeving rond bestaat denkt iedereen de penalty-dans te ontspringen en verwatert de zorgplicht volledig. We kunnen de Veiligheidsbesluiten I,II en III moeilijk werkbare instrumenten noemen.
Een dergelijk beleid zal ook pas echt werken als er een duidelijk en eenduidig handhavingsbeleid wordt aan gekoppeld. Daarmee bedoel ik dat effectieve controles vanuit de Inspectie Arbeidsveiligheid moeten worden uitgevoerd met een stevig mandaat tot het opleggen van sancties. Anders zal het een maat voor niets zijn. Werk aan de winkel dus!
Kris Schenk
Bezoekers van Nu.cw kunnen ingezonden reacties mailen naar redactie@nu.cw. Lezers die brieven, ingezonden stukken of reacties sturen ter publicatie, verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren. NU.cw is niet verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden reacties.
