Op het Brionplein was een gratis optreden van JEON. Het plein was afgeladen vol gelopen. Kinderen speelden voetbal, iedereen was aanwezig, jong en oud. Bij ‘Mama Wak’, hèt supporterslied van het Curaçaose elftal, zong iedereen met volle borst mee. Er werd gedanst en gefeest alsof de wereldbeker als het ware al binnen was. Nu volgt er een bizar verhaal.
Curaçao speelde even daarvoor tegen Schotland. Men ging met 4-1 de boot in. En toch… niemand sprak daarover tijdens het festival gisterenavond. Alleen het prachtige doelpunt van Chong in de eerste helft (0-1) stond nog op ieders netvlies. De rest telde al lang niet meer mee en kon het feest niet bederven.
Ondertussen vond rond de middag in de Puskas Arena in Boedapest de finale van de Champions League plaats tussen Paris SG en Arsenal. Het was een nagelbijter en Paris SG haalde het uiteindelijk via een strafschoppenreeks (1-1, pen 4-3). Onmiddellijk na het fluitsignaal in Hongarije ontstonden er rellen in Parijs. Op verschillende plaatsen werd brand gesticht en er ontstond een kat- en- muisspel tussen ordehandhavers en relschoppers. Balans: 800 aanhoudingen, gewonden onder de politie en veel materiële schade. Het vervroegen van de finale van 9pm tot 6pm had dus weinig goeds opgeleverd. Op voorhand stond al vast dat zowel bij winst als verlies Parijs bij avond zou worden omgetoverd tot een oorlogszone.
Het ene elftal (Curaçao) verliest en het andere team (PSG) wint. Ieder normaal denkend persoon zou dan eerder de omgekeerde reactie verwachten: droefenis in Willemstad, feest en euforie in Parijs.
De moraal van het verhaal zegt ons dat de kracht van de cultuur en de maatschappij bepaalt welke richting de avond uit gaat. De festiviteiten in Willemstad staan voor eenheid, verbondenheid en fierheid van het Curaçaose volk. Samen staan we achter het nationale elftal. De focus ligt op sport en beleving. Ook al hebben sommige mensen het vandaag de dag niet makkelijk (inflatie en stijgende prijzen), zij maken deel uit van wat we noemen “een vat vol nationale trots en energie”.
“The Blue Wave” is niet zomaar een slogan. Het is een manier van samen naar de wereld kijken vanuit een positieve ingesteldheid en vanuit een gevoel van collectieve kracht. Weerbaar tegen iedere vorm van discriminatie en afbreuk.
Wat in Parijs gebeurde heeft eigenlijk totaal niets met voetbal te maken. Het geeft een beeld van een steeds grimmiger wordende samenleving die leeft in uitersten. Het laatste fluitsignaal betekende hier het moment om te ageren en frustraties de vrije loop te laten. Negatieve energie borrelt over. Als maatschappij moeten de Fransen (en bij uitbreiding ook andere Europese landen) hier iets van leren.
Noem het geen voetbalhooligans (ze kennen eigenlijk niets van het voetbalspel) maar eerder aandachttrekkers zoals destijds (en misschien nu nog steeds) “de gele hesjes” van enkele jaren geleden. Sociaal-economische problemen worden zo op straat uitgevochten. Ook sociale media spelen daarbij natuurlijk een grote rol. Enkele oproepen tot haat en geweld zijn voldoende om een nacht vol vernielingen en plunderingen op gang te brengen.
Hoe Curaçao hier als grote winnaar uitkomt! Met dank aan iedereen!
Kris Schenk
Bezoekers van Nu.cw kunnen ingezonden reacties mailen naar redactie@nu.cw. Lezers die brieven, ingezonden stukken of reacties sturen ter publicatie, verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren. Nu.cw is niet verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden reacties.
