De discussie over de toepassing van de LNT (Landverordening Normering Topinkomens) heeft zich tot op dit moment enkel gefocust op de salarissen van de medische specialisten. Er is een akkoord in de maak om een verhoging tot 110% van de normale grens toe te staan voor deze categorie personen. Vanuit de LVMPiDC (Landelijke Vereniging Medische Professionals in Dienstverband Curaçao) werd een verhoging gevraagd tot 130%, al zien zij 110% als een eerste stap in de goede richting.
Nu horen we een meer dan terechte oproep vanuit het CMC (Curaçao Medical Center) om een onderzoek in te stellen naar de arbeids- en loonvoorwaarden van het zorgpersoneel in zijn totaliteit.
De CAO van het zorgpersoneel dateert al van vijftien jaar geleden en wordt tot op de dag van vandaag onveranderd toegepast, terwijl de druk op het medisch personeel alsmaar blijft stijgen. Als je de continuïteit van de medische zorg op het eiland wilt waarborgen, moet je niet enkel kijken naar de arbeids- en loonvoorwaarden van de medische specialisten. Zonder handen aan het ziekbed zal het zorgsysteem als een kaartenhuis in elkaar storten.
Tijd dus dat de sociale partners en de overheid rond de tafel gaan zitten om de destijds gemaakte afspraken aan te passen aan de realiteit van vandaag. Op ieder niveau, van ondersteunende en facilitaire diensten tot zorg- en verpleegkundigen, bestaat momenteel een tekort aan geschoolde mensen.
Werken in de zorg is niet voor iedereen weggelegd. Zonder intrinsieke motivatie en het gevoel van ‘roeping’ kan je dit werk niet blijven volhouden tot de pensioengerechtigde leeftijd. Toch betreft het hier sleutelfuncties binnen onze maatschappij. De beroepsgroep zorgt ervoor dat we bij medische problemen van welke aard dan ook worden bijgestaan en garandeert ons een goede levenskwaliteit op het moment dat ons lichaam het fysiek of mentaal even laat afweten.
Je kunt dus wel ellenlange discussies voeren over het aantrekken en behouden van medische specialisten op het eiland, maar als je geen helpende handen aan het bed hebtt, is het een maat voor niets.
We zien hier wederom een signaal dat sociale onrechtvaardigheid om de hoek ligt. Dit moet proactief in de kiem worden gesmoord. Dat kan enkel via een wederzijdse en constructieve dialoog waarbij alle stakeholders vertegenwoordigd zijn.
Als je dan tot vernieuwde arbeids- en loonvoorwaarden komt, mag het niet opnieuw zo zijn dat het een momentopname betreft zonder later vervolg. De ‘best practice’ heeft ons geleerd dat een collectieve arbeidsovereenkomst over arbeids- en loonvoorwaarden het best kan worden afgesloten voor een periode van twee jaar. Afhankelijk van een aantal kernindicatoren (bijvoorbeeld inflatie, nieuwe arbeidsomstandigheden, enz.) kan tijdens een tweejaarlijks overleg de basis worden gelegd voor een aangepast akkoord voor de volgende twee jaren.Zo kun je ervoor zorgen dat snel wordt ingespeeld op veranderingen en je concurrerend blijft ten aanzien van de arbeids- en loonvoorwaarden die gelden binnen andere sectoren. Bijsturingen om het beroep van zorgkundige te promoten, kunnen steeds worden ingelast indien nodig. Dan moet gedacht worden aan het voorzien van opleidingen binnen de instellingen met behoud van loon en met steun van de overheid.
