Ik las deze week een redactiestuk van Björn Soenens, journalist bij VRT NEWS en vooral gekend als correspondent en America-watcher. Hij noemt het Witte Huis geen ambtswoning meer maar een handelspost. En ik volg hem daarin.
In het Amerika van Trump II zien we een ommekeer. Daar waar vroeger de CEO’s van grote bedrijven lak hadden aan hun overheid en hen verweet van bureaucratie en machtspolitiek schuiven ze ondertussen mooi aan tafel met de hoogste ambtenaren en de president himselves om zo de eerste in de rij te zijn om mooie deals binnen te rijven.
Het gaat zelfs nog verder. Waar eerdere presidenten zich bij buitenlandse missies vooral lieten vergezellen door ministers en diplomaten zit de bus nu vol met CEO’s. Neem nu het bezoek van Donald Trump aan China. Tijdens dat staatsbezoek waren Elon Musk (CEO van Tesla en Starlink) en de CEO’s van Goldman Sachs, Boeing, Air Products, etc… aanwezig. Sommige zaten zelfs samen met de president aan tafel tijdens het avonddiner.
Waar we dachten dat Trump tijdens zijn tweede ambtstermijn de overheid zou doen krimpen (remember DOGE: Department Of Government Efficiency, geleid door jawel.. Elon Musk) blijkt hij ondertussen de overheid te hertekenen tot een instrument van persoonlijke en politieke controle. De onpartijdigheid van de overheid (een must voor iedere gezonde democratie) sterft af ten voordele van een club van bondgenoten of ideologische vrienden. Staatskapitalisme op zijn Amerikaans.
Bedrijven die zich niet schikken naar de politiek van Trump worden gestraft met extra belastingen en worden openlijk bedreigd in hun continuïteit in zaken doen.
Bedrijven hebben de ‘vrije’ keuze: ofwel volgen ze de regels van Trump en diens achterban, ofwel verliezen ze hun concurrentiekracht ten nadele van andere bedrijven die wel als lammetjes lopen achter de Trump-administratie. Kortom, de grens tussen staat en bedrijfsleven vervaagt meer en meer.
President Trump houdt zich totaal niet aan de geldende regels, noch nationaal (bv. milieuregels), noch internationaal (de regels van de Verenigde Naties in het kader van oorlogsvoering). Hij heerst als een keizer (opgelet, ik zeg “nog” niet dictator). Wie hem volgt heeft geluk, wie hem tegenwerkt krijgt het moeilijk. We gaan terug naar het stenen tijdperk waarbij men macht kon inkopen. Wie geld heeft grijpt de macht. Het gaat zelfs zover dat de machtigsten der aarde momenteel de wereldkaart rustig bekijken als een menu waaruit de keuze kan gemaakt worden. Is het nu Venezuela of Groenland dat we willen? Waarom ook niet Cuba? Het lijkt bijna een spelletje STRATEGO, of nog toepasselijker ZEESLAG (Straat van Hormuz).
Wat mij betreft is het tijd dat de midterms eraan komen. Hopelijk beweegt dat iets. De Amerikaanse kiezer 2026 is alvast niet meer dezelfde deze van in 2024. De populariteit van Trump in eigen land is erg gedaald. De MAGA-sfeer is niet meer. Wanneer gaat deze president zich eigenlijk bekommeren om zijn eigen landgenoten?
Is dit nog van deze tijd? Ik laat het aan het oordeel van de lezer. Ik zit al zeker niet op deze tram. Wat mij betreft is het tijd dat de midterms eraan komen. Hopelijk beweegt dat iets. De Amerikaanse kiezer 2026 is alvast niet meer dezelfde deze van in 2024. De populariteit van Trump in eigen land is erg gedaald. De MAGA-sfeer is niet meer. Wanneer gaat deze president zich eigenlijk bekommeren om zijn eigen landgenoten?
Kris Schenk
Bezoekers van Nu.cw kunnen ingezonden reacties mailen naar redactie@nu.cw. Lezers die brieven, ingezonden stukken of reacties sturen ter publicatie, verlenen door inzending onbeperkt toestemming het materiaal te publiceren. NU.cw is niet verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden reacties.
